ไม่ใช่เรื่องที่จะต้องมานั่งเสียใจใหญ่โต
หรือคิดแค้นให้เปลืองความรู้สึก
หากวันหนึ่งเราพบว่า...
ตัวเราเองได้กลายเป็นเพียงสะพานไม้เก่าๆ
ที่ให้ใครบางคนข้ามไปแล้วเขาไม่เห็นค่า
เพราะบางทีคนที่เราคบหาอยู่
ก็อาจวางเราไว้ตรงไหนสักที่ของชีวิตเขา
ที่ที่ซึ่งอาจไม่ใช่มิตรอย่างที่เราเขาใจ
แน่นอนว่สิ่งเหล่านี้จะบั่นทอนความรู้สึก
ทำให้เสียใจใช่...เสียใจจริง
แต่จะเสียใจอย่างนั้นตลอดไปน่ะหรือ
ถ้าไม่ลองตัดใจแล้วมัวแต่คร่ำครวญ
อยู่กับความเป็นจริงที่เจ็บปวดและไม่อาจรับได้
แล้วชีวิตที่เหลือจากนั้นละ
จะเฝ้าคอยตัดพ้อโชคชะตาตัดพ้อคนที่หักหลัง
และทรยศเราตลอดไปอย่างนั้นหรือ
จะให้คนที่เหลกใช้เรา
มีอิทธิพลหลอกหลอนเราอย่างนั้นหรือ
ลองย้อยกลับไปมองข้างหลัง
ในทุกสิ่งที่เราเคยทำให้เขา
ที่ช่วยเหลือเขาเราทำอย่างจริงใจหรือปล่าว
ถ้าเราทำทุกสิ่งด้วยความปราถนาดีอย่างแท้จริงแล้ว
ก็ไม่มีอะไรต้องเสียใจ
สะพานที่ทอดยาวให้ผู้คนข้ามไปอยู่ตลอดชีวิต
ก็ไม่เคยเอ่ยอ้างบุญคุณ
ยังภูมใจและยินดีที่จะซ่อนตัวอยู่อย่างไร้เกียรติ
และไม่มีใครถามถึงอยู่เช่นนั้น

บางครั้ง...ความภาคภูมิใจของคน
ก็ไม่ได้อยู่ที่คำกล่าวขวัญถึงอย่างชื่นชมเสมอไป
แต่อาจอยู่ที่...การทำใจให้กว้างๆ
ซ่อนตัวอยู่ห่างๆแอบมองอยู่ไกลๆ
พร้อมกับรอยยิ้มจางๆที่ริมฝีปากของเราเอง
ในขณะที่มองใครต่อใครกำลังหัวเราะรื่น
ในวันที่ฉลองความสำเร็จ
และเราได้กระซิบบอกกับตัวเองว่า...

ความสำเร็จที่ใครๆกำลังฉลองอยู่นั้นเกิดขึ้นได้เพราะใคร